IP, IT & Life Sciences

Liability of Host Providers for IP Infringement: Recent Serbian Practice

Imagine you hold the rights to certain intellectual property. You produce, for example a TV program, and you hold exclusive rights to its content – you broadcast the program, sell subscription for internet protocol television (“IPTV“) services, and invest to maintain a strong brand image. You learn that a pirate operator offers for payment an IPTV product which allows customers to view your program, under your brand, via internet live-stream worldwide. You try to stop this immediately but the pirate has managed to fully conceal operations. His website is registered to an individual that you cannot pin down, the company selling the subscriptions is registered in Belize but no one is present at the registered address, the bank will not disclose the information about the bank account owner. How can you stop the infringement of your rights when the infringer is a ghost? Your only way forward may be to demand that internet service providers (“ISPs“) bring down the infringing content because your infringer stores the infringing content on various servers worldwide, uses hosting services and receives payment for his product through intermediaries.

General framework

European framework

EU Directive 2000/31/EC on electronic commerce (“Directive“) was adopted in 2000. While there has always been a general understanding that ISPs should not be liable for content they host for third parties, the Directive recognises that, given the enormous potential of the internet to disseminate illicit content, it is in the interest of right-holders, and also in the public interest, that ISPs act as fast as possible to shut down infringing content. Therefore, Articles 12 to 14 of the Directive, establish limited liability of ISPs who have been notified about clear infringement and obliges them to immediately take down the illegal content from servers provided to the infringer, to implement reasonable measures to prevent future infringements.

As simple as this may seem, there are a number of obstacles to these rules in practice. One concerns the notion of “actual knowledge” of the ISPs and their required level of awareness of facts and circumstances that suggest illicit content or activities. Further, IP rights are traditionally demarcated according to territorial boundaries which are not always clear on the internet, which raises conflict-of-laws issues. Then, ISPs are technical intermediaries and it is often difficult for them to handle complex legal matters such as IP infringement (considering it can be quite difficult, even for courts or lawyers to tell whether an IP right has been infringed).1

Faced with this lack of clarity and certainty, it is no surprise that ISPs do not want to be entrapped in the legal problems of their users and clients, especially since they also have a contractual liability towards their customers. As a result, ISPs rarely choose to take actions against an infringer solely on the basis of a take-down notice. Instead, a right-holder will, in most cases, have to initiate a formal procedure against the infringer (even if unknown) and ISPs, in order to obtain an official decision from the authorities instructing the ISPs to remove infringing content.

Recent developments

Legal framework

The Serbian Electronic Commerce Act (Zakon o elektronskoj trgovini) contains similar rules to those contained in the Directive, though they are not nearly as detailed. The single provision dealing with this matter, Article 18, states that an ISP will be liable for damage if he does not promptly remove or disable access to the content after becoming aware or being notified of its illegality.

Limited supporting legislation, as well as a lack of legal writing and court rulings, left the scope of this rule unclear and its efficacy in Serbia was questionable.

Recent temporary injunction imposed by a Serbian court

In a recent case in Serbia, the right-holders (a cable television and broadband internet service provider from Serbia and Bosnia) filed for a temporary injunction measure against an infringer (an Austrian company) and a number of ISPs (located in various countries worldwide) which failed to promptly and efficiently block illegal content after being notified of its illegality.

After examining the evidence, the Commercial Court in Belgrade imposed a temporary injunction on the ISPs, prohibiting further infringement of the IPTV service. The Court also ordered that all infringing content be excluded from electronic trade, ie, blocked from concerned internet servers.

In an evolving legal and judicial system, one that is certainly not as developed as those of the European Union, the significance of the quoted decision is considerable. It substantially aids to the legal certainly, strengthening of intellectual property rights, and regulation of the “grey” internet area in Serbia.

The Court ordered that all infringing content be excluded from electronic trade, ie, blocked from all concerned internet servers.

1
Study on the liability of the internet intermediaries, Markt/2006/09/E, available online at: http://ec.europa.eu/internal_market/e-commerce/docs/study/liability/final_report_en.pdf (last assessed on 26 Oct 2015)

Odgovornost Internet posrednika za povredu prava intelektualne svojine: novija praksa srpskih sudova

Zamislite da ste vlasnik određene intelektualne svojine. Proizvodite, na primer, TV program, i imate isključiva prava na takav sadržaj – emitujete svoj program, prodajete pretplatu za Internet protokol televizijske usluge (“IPTV“) i kontinuirano ulažete da biste stvorili i održali prepoznatljiv brend. Onda saznate da piratski operater za novac nudi IPTV proizvod koji korisnicima omogućava da gledaju vaš program, koristeći vaš žig, uživo putem Interneta širom sveta. Pokušate da ovo odmah zaustavite, ali pirat je već uspeo da u potpunosti sakrije svoje radnje. Njegova Internet stranica je registrovana na fizičko lice koje ne možete da pronađete, društvo koje prodaje pretplate korisnicima je registrovano u Belizeu, ali niko nije prisutan na navedenoj registrovanoj adresi, banka ne želi da vam otkrije informacije o vlasniku bankovnog računa. Kako možete da zaustavite kršenje svojih prava ako je onaj ko ih povređuje praktično duh? U tom slučaju, jedini način da prekinete povredu vaših prava može biti uz pomoć Internet posrednika (“Posrednici“) zato što štetnik čuva takav sadržaj na njihovim serverima širom sveta, koristi njihove Internet usluge i prima uplate za svoj proizvod preko njih.

Opšti okvir

Evropski okvir

EU Direktiva 2000/31/EC o elektronskoj trgovini (“Direktiva“) je usvojena 2000. godine. Iako je oduvek postojao generalni konsenzus da Posrednici ne treba da odgovaraju za sadržaj koji skladište za treća lica, Direktiva potvrđuje da je u interesu nosioca prava, a i u javnom interesu, da Posrednici u određenim situacijama deluju što je brže moguće imajući u vidu velike mogućnosti širenja zabranjenog sadržaja putem Interneta. Stoga, članovi 12 do 14 Direktive uvode ograničenu odgovornost Posrednika koji su jasno obavešteni o povredi prava, i obavezuje ih da smesta uklone nezakoniti sadržaj sa servera, da preuzmu razumne radnje i da implementiraju razumne mere da bi sprečili dalju povredu prava.

Iako deluje jednostavno, praktična primena ovih pravila nailazi na niz problema. Prvo, postavlja se pitanje šta je “stvarno znanje” Posrednika o tome da je neki sadržaj nelegalan i koji je zahtevan nivo saznanja o činjenicama i okolnostima koje ukazuju na nezakonit sadržaj ili aktivnosti. Dalje, prava intelektualne svojine su tradicionalno omeđena teritorijalnim granicama koje nisu uvek jasne na Internetu, pa to dovodi do kompleksnih pitanja sukoba zakona. Takođe, Posrednici su suštinski tehnički posrednici i često je teško za njih da se nose sa kompleksnim pravnim pitanjima poput povrede prava intelektualne svojine (budući da može biti veoma teško, čak i za sudove ili advokate, da utvrde kada je došlo do povrede ovih prava).1

Suočeni sa takvim nejasnoćama i nesigurnošću, nije ni čudo što Posrednici ne žele da budu zarobljeni između pravnih sukoba svojih korisnika i trećih lica, posebno zato što takođe imaju i ugovornu odgovornost prema svojim klijentima. Kao rezultat toga, Posrednici se retko odlučuju da preduzmu bilo kakve radnje protiv štetnika samo na osnovu obaveštenja o uklanjanju sadržaja (take-down notice). Umesto toga, nosilac povređenog prava će, u većini slučajeva, morati da pokrene formalni postupak protiv štetnika (čak i ako je nepoznat) i Posrednika, kako bi na osnovu zvanične odluke nadležnih organa mogao da zahteva od Posrednika da uklone štetni sadržaj.

Nova praksa u Srbiji

Pravni okvir

Zakon o elektronskoj trgovini sadrži slična pravila onima koja su sadržana u Direktivi, iako nisu ni približno toliko detaljna. Jedina odredba koja se bavi ovim pitanjem, član 18, navodi da će Posrednik biti odgovoran za štetu ukoliko odmah ne ukloni ili onemogući pristup sadržaju nakon što postane svestan ili bude obavešten o njegovoj nezakonitosti.

Nedovoljno razvijen pravni okvir, kao i nedostatak sudske prakse i pravnih tekstova po ovom pitanju, ostavili su opseg navedenog pravila nedovoljno jasnim, zbog čega je njegova praktična primena u Srbiji bila upitna.

Srpski sud nedavno doneo Rešenje o privremenim merama

U jednom skorijem slučaju u Srbiji, nosioci prava (kablovska televizija i pružalac Internet TV usluga iz Srbije i iz Bosne) su podneli Predlog za određivanje privremene mere protiv štetnika (austrijskog društva) i više Posrednika (lociranih u različitim državama širom sveta) koji nisu, na zahtev, brzo i efikasno uklonili sadržaj nakon što su bili obavešteni o njegovoj nezakonitosti.

Nakon analize dokaza, Privredni sud u Beogradu je doneo Rešenje o privremenim merama, te je zabranio dalje pružanje IPTV usluga. Sud je takođe naredio isključenje iz prometa odnosno blokiranje svih nelegalnih sadržaja sa svih Internet servera.

U jednom pravnom sistemu koji je daleko nerazvijeniji od ovog u Evropskoj uniji i koji se još uvek gradi, važnost citirane odluke je znatna. Ona bitno doprinosi pravnoj sigurnosti, jačanju prava intelektualne svojine i regulisanju “sivog” Internet područja u Srbiji.

Sud je naredio da se sav štetni sadržaj isključi iz elektronske trgovine, odnosno blokira sa svih Internet servera.

1
Study on the liability of the Internet intermediaries, Markt/2006/09/E, dostupno na: http://ec.europa.eu/internal_market/e-commerce/docs/study/liability/final_report_en.pdf [poslednji put pristupljeno 26.10.2015.]